انسان آزاد است چون می‌اندیشد؛ و پایبند (مسئول) است چون می‌دانست که می‌توانست بهتر انتخاب کند.

آزادی انسانی نه ظاهری و نه صوری است بلکه انسان؛ آزادی واقعیِ اندیشیدن و برگزیدن دارد. نیکی و بدی یا اشا و دروج از پیش تعیین شده یا تحمیلی نیستند بلکه انسان است که با اندیشه درست یا تباه یکی از این دو را بر می گزیند. پاسخگویی نیز به معنی خشم پروردگار نیست بلکه نتیجه طبیعی انتخاب دروج است. دروغ اعتماد را نابود می کند؛ بی خردی به آشوب بدل می شود و خشونت فرجامی جز ویرانی ندارد.

بهدینان مطیع و فرمانبر نیستند. اخلاق ایشان آگاهانه و بر بنیان خرد استوار است. بدی نتیجه انتخاب اشتباه است و نیکی کنشی اگاهانه است.

راه نیکی و راه بدی در آغازین در اندیشه پدیدار شدند؛
یکی بهتر، یکی بدتر.
 خردمندان، نیکی و راستی را برگزیدند و نادانان و دروغ پرستان، بدی و تباهی را.

هر کس با کردار خویش، سرانجام خود را می‌سازد

نیک‌بختی از آنِ کسی است که با راستی هم‌راه شود؛ و رنج، بهرهٔ آن‌کس که از آن روی بگرداند.

آنان که از راستی روی برتافتند، خود، رنج خویش را آفریدند

ای کسانی که می‌شنوید، با کردار خویش راستی را فزونی دهید.

ای اهورامردا تو داوری را بر پایهٔ راستی نهادی، زیرا انسان می‌داند و می‌گزیند!