اشا ساختار درست جهان؛ معیار اخلاقی انسان و قانونی فهمیدنی است.

به دیگر سخن اشا یعنی نخست کیهان تصادفی نیست و سازمانی دارد. دوم اینکه کیهان به دلخواه پرورودگار پیش نمی رود بلکه ساختار و قواعدی دارد که قابل فهم است.

آشا یعنی نیکی به خود و دیگران پیامد سازنده دارد و از سوی دیگر دروغ به تباهی می انجامد نه به خاطر خشم پروردگار بلکه به این دلیل که ساختار این جهان این گونه است.

جنبه دیگر آشا اخلاقی است. یعنی انسان می تواند آگاهانه انتخاب کند که زندگی خود را همگام با اشا پیش برد. این یعنی اخلاق پیروی کورکورانه نیست و بلکه همگامی خود خواسته با نظم هستی است.

اشا به خرد و اندیشیدن روشن می شود و نه با فرمان و وحی خداوند.

نمونه را؛ اندیشیدن و فهمیدن به تصمیم درست می انجامد و تصمیم درست و اعتماد به پیشرفت منتهی می گردد و این راه و رسم اشا است. در برابر آن نادانی و کژ اندیشی به تصمیم نادرست می رسد که فرجام آن تباهی و شکست است که راه و رسم دروج است.

ای اهورامزدا، من تو را از راه اَشا و خرد می‌شناسم.

من نیک می دانم آن آموزگاری راستین است که مردم را به راه اَشا رهنمون شود.

آن‌کس که با اَشا زندگی کند، زندگی‌اش استوار می‌شود.

دروج، پیروان خویش را تباه می‌کند، اما اَشا است که زندگی را نگاه می‌دارد.

من نیک می دانم پاداشِ نیک، از آنِ کسی است که با اَشا همراه است.

ای کسانی که می‌شنوید، با کردار خویش اَشا را فزونی دهید.

چرا که آنان که از اَشا روی برتافتند، خود، رنج خویش را آفریدند.