۱

با که سخن بگویم
آنگاه که
گوش‌ها بسته‌اند
و دل‌ها
از ترس یا سود
سنگین شده‌اند؟
با این همه،
سکوت
راهِ من نیست!

 

۲

من راهی را برگزیده‌ام
که آسان نیست؛
نه به بهایِ آسودگی،
نه به بهایِ پذیرشِ همگانی.
راستی را
به نانِ امروز
نمی‌فروشم.

 

۳

بسیاری
به قدرت نزدیک‌اند
و از راستی دور؛
و آنان که به راستی نزدیک‌اند،
گاه
تنها می‌مانند.
اما تنهایی،
دلیلِ بازگشت نیست.

 

۴

آنان که با ترساندن
مردم را می‌رانند،
دوستانِ زندگی نیستند؛
و آنان که
از سر بیم ناراستی می‌پذیرند،
رنجِ بزرگ‌تری
برای خویش می‌خرند.

 

۵

من از تو
نه پناه می‌خواهم
و نه گریز؛
نیرو می‌خواهم
برای ماندن
بر راهی
که درست است.

 

۶

اما اگر راستی
یارِ اندکی دارد،
به این معنا نیست
که نادرست است؛
گاه
سنگینیِ حقیقت
کم‌یار است.

 

۷

آن‌کس که در برابر ناراستی
خاموش می‌ماند،
بدی را
جسور می‌کند؛
و آن‌کس که
سخنِ راست می‌گوید،
حتی اگر تنها،
راه را
زنده نگه می‌دارد.

 

۸

من آموخته‌ام
که پیروزی،
همیشه
به‌سرعت نمی‌آید؛
اما شکستِ واقعی
آن‌گاه است
که انسان
از تلاش خویش
دست بکشد.

 

۹

راستی،
پناهگاهِ من است؛
نه چون سپر،
بلکه چون زمینِ استوار
زیر پا.
بر آن می‌ایستم
و فرو نمی‌ریزم.

 

۱۰

پس اگر زمانه
با من هم‌راه نیست،
من
با زمانه
ناراست نمی‌شوم.
راهِ درست
به شمارِ همراهان
وابسته نیست.