سرود
همنوایی درون
یسنا ۵۰
۱
میکوشم
اندیشهام
با راستی همنوا بماند؛
نه برای دیدهشدن،
بلکه برای
آرامگرفتنِ دل.
۲
سخن،
آنگاه راست است
که از درونی راست
برخیزد؛
و کردار،
آنگاه نیک است
که بارِ سخن را
بر دوش کشد.
۳
اگر اندیشه
به گفتار نرسد،
خاموش میشود؛
و اگر گفتار
به کردار نینجامد،
تهی میگردد.
۴
من آموختهام
که نیکی
با فریاد
نمیبالد؛
در سکوتِ درست
ریشه میدواند.
۵
آنکس که
با خویش یکی است،
از داوری
نمیهراسد؛
زیرا راهِ او
از درون
روشن است.
۶
پس بگذار
زندگیام
گواهِ سخنم باشد؛
تا آنچه میاندیشم،
آنچه میگویم،
و آنچه میکنم،
از هم
دور نیفتند.
۷
این است خواستِ من:
هماهنگی؛
نه کمالِ دور،
بلکه
راستیِ پیوسته
در اکنون است.