۱

آنان که با نامِ دین
دروغ را آراستند،
و با گفتارِ کژ
مردمان را راندند،
نه راهنما،
که دشمنِ زندگی‌اند.

 

۲

با سخنِ فریبنده،
اندیشه را آشفتند؛
و آن‌چه را باید روشن باشد،
تار کردند.
از همین‌جاست
که ناسازگاری
رستن گرفت.

 

۳

آنان که سودِ زودگذر را
بر راستی برگزیدند،
جهان را
به بهایِ آسایشِ خویش
فرسودند؛
و این را
پیروزی نامیدند.

 

۴

مردمانی که
از ترس پیروی کردند،
در این گمراهی
شریک شدند؛
زیرا خاموشی،
بی‌گناهی نیست
آنگاه که راستی
آسیب می‌بیند.

 

۵

آنان که خشونت را
با نامِ نظم آراستند،
نه پاسدارِ سامان،
که پرورندهٔ آشوب‌اند.
راستی
با زور
هم‌خانه نمی‌شود.

 

۶

دین،
آنگاه که خرد را بکشد،
خود
ناراست می‌شود؛
و آن‌کس که
اندیشه را قربانی کند،
حتی اگر نیایش کند،
راه را گم کرده است.

 

۷

من این را آشکار می‌گویم:
زندگی
با فریب
سامان نمی‌یابد؛
و هیچ نیکی‌ای
از دروغ
زاده نمی‌شود.

 

۸

آن‌جا که راستی
خاموش شود،
نه تنها انسان،
که جهان
آسیب می‌بیند؛
و این آسیب،
پنهان نمی‌ماند.

 

۹

پس بیدار باشید:
نه هر سخنِ آراسته،
راست است؛
و نه هر فرمان،
شایستهٔ پیروی.
میزان،
خرد است
و راستی.