۱

اکنون گوش فرا دهید،
با دلِ بیدار و اندیشهٔ روشن؛
این سخن را بشنوید
پیش از آن‌که راهی برگزینید.
هر یک،
برای خویش داوری کنید—
که زندگی،
میدان  گزینش است.

۲

از آغازِ آفرینش،
دو اندیشه پدید آمدند:
یکی نیک،
و دیگری بد؛
و در گفتار و کردار
از هم جدا.
خردمند،
میان آن دو تمایز نهاد؛
و نادان،
راه را گم کرد.

 

۳

آن‌گاه که این دو اندیشه
با هم روبه‌رو شدند،
زندگی و نازندگی را آفریدند؛
و چنین شد که
در پایانِ کار،
بدکاران به تیرگی رسند
و نیکان
به روشنیِ پایدار.

 

۴

آنان که راهِ بدی را برگزیدند،
با اندیشه‌ای ناراست
به جهان تاختند؛
زندگی را آزردند
و مردمان را به رنج افکندند.
چنین است
فرجامِ گزینشِ ناراست.

 

۵

اما آنان که راهِ راستی را گرفتند،
با خردِ استوار
و دلِ روشن،
جهان را به نیکی آراستند؛
و زندگی،
با ایشان
هم‌راه شد.

 

۶

میان این دو راه،
هیچ سازشی نیست؛
نه در اندیشه،
نه در گفتار،
نه در کردار.
راهِ نیک و راهِ بد
هرگز یکی نمی‌شوند.

 

۷

آن‌کس که راستی را برمی‌گزیند،
زندگی را برمی‌کشد
و جهان را سامان می‌دهد؛
و آن‌که ناراستی را می‌پذیرد،
خود
ویرانی را
به خانه می‌آورد.

 

۸

پس ای مردمان،
با خردِ خویش برگزینید؛
نه از سرِ ترس،
نه از روی عادت،
نه به فرمانِ دیگری—
که هر کس
میوهٔ راهِ خود را
خواهد چشید.

 

۹

راستی،
پشتیبانِ زندگی است؛
و بدی،
فرسایندهٔ آن.
این قانونِ هستی است،
نه فرمانی برای ترساندن شما

 

۱۰

خردمند،
پیش از کنش می‌سنجد؛
و نادان،
پس از ویرانی می‌پرسد!
اما زمان،
پاسخِ هر دو را
آشکار می‌کند.

 

۱۱

پس این است سخنِ پایانی:
راه باز است،
گزینش با توست؛
و آینده،
نه نوشته شده،
بلکه ساخته می‌شود—
با اندیشه،
با گفتار،
و با کردارِ تو.