نیایش
سده
به نامِ اهورامزدا
آفریدگارِ فروغ و خرد،
که آتش را
نشانِ زندگی
و روشناییِ راه کرد.
ستایش باد آتش را،
ای فروغِ پاک،
ای زبانِ بیدروغ،
که تاریکی را میشکافی
و راه را
نمایان میکنی.
در این شبِ سردِ زمستانی،
در این هنگامِ ایستادگیِ زمین،
ما گرد هم آمدهایم
تا آتش برافروزیم
نه برای سوزاندن،
بلکه برای دیدن.
ای آتش،
تو ویرانگر نیستی
اگر با خرد همراه باشی؛
تو نگهبانی
اگر با راستی
در دل افروخته شوی.
در فروغِ تو
دروغ رنگ میبازد،
و اندیشه
چهرهی راستین خویش را
بازمییابد.
اهورامزدا
تو آتش را آفریدی
تا انسان
در تاریکترین فصلها
راه را گم نکند،
و گرما را
در دلِ خویش
زنده نگه دارد.
باشد که
این فروغ
دلهای ما را گرم کند
بیآنکه بسوزاند؛
و این روشنایی
اندیشههای ما را
شفاف سازد
بیآنکه کور کند.
ای آتشِ بیدار،
ما را بیاموز
که چون تو باشیم:
استوار،
روشن،
و سودمند.
نه خاموش
در برابرِ سرما،
نه افسارگسیخته
در گاه توانمندی
باشد این شعله
نشانِ همبستگی،
نشانِ پاسداری از زمین،
و نشانِ پیمانِ ما
با راستی.
ما سده را
با فروغ آغاز میکنیم،
با خرد میپاییم،
و با امید
به سویِ بهار میرویم.
اهورا
این آتش را
در جانِ ما
زنده بدار.