به نامِ خردِ آرام
آن که فروغِ روز
در او فرومی‌نشیند
بی‌آنکه خاموش شود

خورشید
رو به فرود دارد
و سایه‌ها
در آغوشِ زمین
دراز می‌کشند

ای نگاهبانِ واپسینِ روشنایی
ای داورِ کارِ روز
آنچه امروز
با اندیشه و دست
انجام دادیم
به ترازوی راستی بسپار

اگر لغزیدیم
ما را ببخش
و اگر درست رفتیم
دل‌مان را
به آرامش بیارا

بگذار
خستگی
از تن و جان‌مان
فرو بریزد
و دل
در سکوتِ غروب
سبک شود

ای آن که پایان را
چون آغازی نهان
در خود دارد
ما را یاری ده
تا آنچه مانده
به نیکی به سر بریم

ستایش
از آنِ توست
ای آرامشِ جهان
در این دمِ فرونشستن
و در همهٔ گذرِ زمان