به نام آن فروغِ بی‌زوال
که جهان را بر پایه‌ی راستی استوار کرد

ای اَردیبهشت،
ای بهترینِ راستی،
ای قانونِ نهانِ هستی،
که پیش از گفتار
و فراتر از داوری
در تار و پودِ جهان روانی.

تو راهی،
نه کشیده بر خاک
بلکه نهاده در جان.

هر آن‌چه استوار است
به نیروی تو ایستاده،
و هر آن‌چه فرو می‌ریزد
از تو دور افتاده است.

تو را با چشم نمی‌بینند
اما بی‌تو
هیچ دیده‌ای نمی‌بیند.

تو آتشی
نه سوزان
که روشن‌کننده،
نه ویرانگر
که پالاینده.

ای راستیِ برتر،
تو مرز میانِ روشنایی و تیرگی هستی،
نه با زور
که با هماهنگی.

آن‌جا که تویی
دروغ تاب نمی‌آورد
و ناهنجاری
ریشه نمی‌دواند.

من تو را می‌جویم
نه در آیینِ بی‌جان،
نه در نیایشِ بی‌کردار،
بلکه در گزینشِ درست
آنگاه که راه آسان
راهِ نادرست است.

اهورامزدا
جهان را با تو سامان داد،
و انسان را
برای پاسداری‌ات برگزید.

نه به‌عنوان فرمان‌بردار،
بلکه هم‌پیمانِ آگاه.

خوشا آن‌که
با تو هم‌نفس شود،
زیرا دلش آرام می‌گیرد
و کردارش
هم‌سازِ هستی می‌شود.

ای اردیبهشت،
مرا در آتشِ خود بپالای
نه برای سوختن
بلکه برای شفاف شدن.

بگذار
اندیشه‌ام راست شود،
گفتارم استوار،
و کردارم
آینه‌ی جهان.