به نام آن مهرِ شکیبا
که زمین را به بردباری آموخت

ای اِسپند،
ای فروتنیِ زنده،
ای مهرِ بی‌هیاهو،
که نه بر فراز،
بلکه در ژرفا می‌رویی.

تو را
در فریاد نمی‌یابند،
در فرمان نمی‌جویند،
تو
در ماندن هستی،
در تاب آوردن،
در پاس داشتن.

ای دخترِ زمین،
ای آرامشِ ریشه‌دار،
که سنگینیِ گامِ جهان
بر توست
و تو هنوز می‌رویانی.

تو فرمان نمی‌دهی،
اما همه‌چیز
بر شانه‌های تو
ایستاده است.

اهورامزدا
تو را آفرید
نه برای چیرگی،
بلکه برای پیوند.

تو نیرویی
که با نرمی
سختی را رام می‌کند،
و با مهر
کینه را فرسوده می‌سازد.

ای اسپند،
تو راستی را
در رفتار می‌جویی،
نه در گفتارِ آراسته.

آن‌کس که با توست
به زمین آسیب نمی‌زند،
و آن‌که زمین را می‌آزارد
از تو دور افتاده است.

خوشا آن‌که
سر بر خاک می‌نهد
نه از ناتوانی،
بلکه از دانایی.

خوشا آن‌که
بردبار است
نه از ترس،
بلکه از مهر.

ای سپندارمذ،
مرا بیاموز
چگونه استوار باشم
بی‌سنگدلی،
و فروتن
بی‌فراموشیِ خویش.

بگذار
اندیشه‌ام
به نیکی خم شود،
و کردارم
زمین را خرسند کند.

که چنین است
نیروی تو:
خاموش،
اما پایدار؛
نرم،
اما نگهدارنده‌ی جهان.