به نام آن خردِ روشنی‌بخش
که اندیشه را به راهِ راست می‌خواند

 

 

به تو می‌اندیشم،
ای بهمنِ پاک،
ای فروغِ اندیشه‌ی نیک،
که از دلِ اهورا
چون نسیمِ بامدادی
به جانِ آدمی می‌وزی.

 

تو راه را می‌نمایی
آنگاه که دیده در غبار است
و دل در دو راهیِ گزینش.

 

به نیروی توست
که نیک و بد
از هم بازشناخته می‌شوند،
و جان
راهِ راستی را برمی‌گزیند.

 

 

ای بهمن،
تو سخنِ اهورایی،
نه به بانگِ زبان
که به آرامشِ درون.

آن‌گاه که گوش جان گشوده شود،
تو می‌آیی
و خرد را بیدار می‌کنی.

 

 

من از تو می‌پرسم،
ای اندیشه‌ی نیک:
کدام راه
به روشنایی می‌رسد؟

و تو پاسخ می‌دهی
نه با فرمان
که با فهم.

 

 

خوشا آن‌که
تو را در دل جای دهد،
زیرا با تو
راستی هم‌نشین می‌شود،
و شهریاریِ دادگر
در جان ریشه می‌گیرد.

 

 

اهورامزدا
تو را آفرید
نه برای ستایشِ بی‌کردار،
بلکه برای گزینشِ آگاهانه.

با توست که انسان
همراهِ آفرینش می‌شود،
نه بنده‌ی تاریکی.

 

 

پس مرا
با خِرَدِ خویش بیامیز،
ای بهمن،
تا اندیشه‌ام نیک شود،
گفتارم راست،
و کردارم
هم‌سازِ جهان.