مرداد
نماد پایداری و زندگی
به نام آن زندگیِ بیفرسایش
که مرگ را از درون تهی میکند
ای اَمُرداد،
ای نامیراییِ سبز،
ای ماناییِ بیهیاهو،
که نه در گریز از مرگ
بلکه در ژرفای زندگی
پدیدار میشوی.
تو پایانِ راه نیستی،
تو
ادامهای
بیگسست.
تو را
در جاودانگیِ سنگ نمییابند،
در ایستاییِ بیجنبش هم نه؛
تو
در رویش هستی،
در تازگیِ پیوسته،
در دگرگونیِ زنده.
ای اَمرداد،
تو درختی
که از راستی ریشه میگیرد،
با مهر آبیاری میشود،
و به توانِ داد
استوار میماند.
آنجا که تویی
فرسودگی
تاب نمیآورد،
و زندگی
خود را تازه میکند.
اهورامزدا
تو را آفرید
تا انسان بداند
که جاودانگی
پاداشِ گریز نیست،
فرجامِ زیستنِ درست است.
نه آنکه از جهان ببُرد،
بلکه آنکه
با جهان
همآهنگ شود.
خوشا آنکه
زندگی را پاس میدارد
نه از بیمِ پایان،
بلکه از مهرِ ماندن.
خوشا آنکه
هر روز
خود را
نو میکند.
ای اَمرداد،
مرا بیاموز
چگونه بمانم
بیوابستگی،
و نو شوم
بیگسست از ریشه.
بگذار
جانم
در چرخهی هستی
سبز بماند،
و کردارم
ردّی از فرسایش
بر جهان نگذارد.
چنین است
نامیرایی:
زیستنِ پیوسته
در هماهنگی با هستی،
نه گریختن
از گذرِ زمان.