بایدها و نباید‌ها
هم‌زیستی و داد

  • باید دادگر باشیم و از ستم‌پذیری و ستمگری دوری کنیم.
    • آن که ستم کند، دشمن راستی‌ است. (یسنا ۳۲، بند ۱)
    • دادگری از خرد برمی‌خیزد و با کردار استوار می‌شود. (یسنا ۴۴، بند ۷)
  • باید از ناتوانان و رنج‌دیدگان پشتیبانی کنیم.
    • و آن گاه که فرد در رنجی گرفتار شده، فریاد برمی‌آورد و داد می‌خواهد: چه کسی مرا خواهد رهانید؟
      آن‌کس که با خرد و راستی به یاری برمی‌خیزد، پاسخ این فریاد است و این ره راستی است. (یسنا ۲۹، بند ۱–۲)
    • آن‌که توان دارد و یاری نمی‌رساند، از راه راستی دور می‌شود. (یسنا ۳۱، بند ۱۴)
    • نیکی آن است که به سودِ مردمان باشد و رنج آنان را بکاهد. (یسنا ۳۳، بند ۳)
    • راستی با آنانی است که در کنارِ رنج‌دیدگان می‌ایستند. (یسنا ۳۴، بند ۷)
    • ای آموزگار؛ به من بیاموز چگونه پناهِ بی‌پناهان باشم و رنجِ ناتوانان را سبک کنم. (یسنا ۴۴، بند ۵)
  • باید در جامعه همکار و همیار باشیم.
    • جهان زمانی به راه بهتر می‌رود که انسان‌ها با هم، راستی را برگزینند. (یسنا ۳۰، بند ۱۰)
    • راستی در میان مردمانی می‌پاید که یکدیگر را یاری می‌دهند. (یسنا ۳۱، بند ۱۸)
    • آن نیکی که با هم انجام شود، پایدارتر است و زندگی را استوارتر می‌کند. (یسنا ۳۳، بند ۷)
    • ای آموزگار نیکی؛ به من بیاموز چگونه با مردمان هم‌راه و هم‌یار باشم. (یسنا ۴۴، بند ۶)
  • باید در برابر ناروایی‌ها خاموش نمانیم.
    • آنان که از فرمان ناروا پیروی می‌کنند، زندگی را تباه می‌سازند. (یسنا ۳۱، بند ۱۳)
    • آنان که ناروایی را گسترش می‌دهند، دشمنانِ راستی‌اند. (یسنا ۳۲، بند ۱)
    • ای پرودگار بزرگ؛ به من توانِ ایستادن ببخش آنگاه که ناروایی فرمان می‌راند. (یسنا ۴۴، بند ۹)
    • آن‌که بدی را می‌شناسد و خاموش می‌ماند، به بدی نیرو می‌بخشد. (یسنا ۴۶، بند ۳)
    • راستی با پایداری و ایستادگی در جهان می‌ماند. (یسنا ۴۸، بند ۱۰)
  • باید پیشوایان را با سنجش خردمندانه برگزینیم، نه از سر ترس یا عادت.
    • خردمند، آن راهبر را برمی‌گزیند که با راستی هم‌راه باشد. (یسنا ۳۳، بند ۱)
    • من برای آنان سخن می‌گویم که می‌خواهند بفهمند، نه برای آنان که تنها فرمان می‌برند. (یسنا ۴۵، بند ۲)مردمان خود، با گزینش خویش، راهبرِ زندگی‌شان را می‌سازند. (یسنا ۴۶، بند ۱۶)
  • نباید ناتوانان را رها یا فراموش کنیم.
    • نیکی آن است که کسی در تنگنا تنها گذاشته نشود. (یسنا ۳۳، بند ۳)
    • راستی با آنان است که بارِ ناتوانان را سبک می‌کنند. (یسنا ۳۴، بند ۸)
    • ای آموزگار بزرگ؛ به من بیاموز که آنانی که در تنگنایند از یاد نبرم. (یسنا ۴۴، بند ۵)
    • آنجا که ناتوانان فراموش شوند، زندگی از درون تهی می‌شود. (یسنا ۴۶، بند ۱۰)