بایدها و نباید‌ها
کردار و رفتار

  • باید نیکی را در کردار پدیدار کنیم.
    • آن نیکی‌ای که با کردار انجام می‌گیرد، همان است که راستی آن را می‌شناسد. (یسنا ۲۸، بند ۵)
    • انسان با کردار خویش شناخته می‌شود، نه با آن‌چه می‌گوید یا می‌اندیشد. (یسنا ۳۳، بند ۱)
    • کسی که آگاهانه نیکی می‌کند، جهان را در مسیر راستی پیش می‌برد. (یسنا ۳۴، بند ۱۴)
    • زندگیِ شایسته با کردارِ نیک به دست می‌آید، نه با آرزو یا گفتار تنها. (یسنا ۴۳، بند ۱)
    • آن‌کس که با کردارِ خود به دیگران سود می‌رساند، هم‌پیمانِ راستی است. (یسنا ۴۶، بند ۱۳)
    • وفاداری به راستی در کردار آشکار می‌شود، نه در ادعا. (یسنا ۴۹، بند ۱۰)
    • آیندهٔ بهتر از کردار نیک ساخته می‌شود، نه از امیدِ بی‌کنش. (یسنا ۵۱، بند ۲)
  • باید خویشتن‌دار و مسئول کردار خود باشیم.
    • از میان دو راه، هر کس با اندیشهٔ خویش یکی را برمی‌گزیند،
      و از همان گزینش، سرنوشتِ کردارِ خود را می‌سازد. (یسنا ۳۰، بند ۳)
    • هر کس، خود پاسخ‌گوی آن چیزی است که با اندیشه و کردار خویش آفریده است. (یسنا ۳۱، بند ۲۰)
    • خردمند،پیش از آن‌که دست به کاری زند، خویشتن را می‌سنجد و راه راستی را نگه می‌دارد. (یسنا ۳۳، بند ۴)
    • راستی با آنِ کسی است که مسئول کردار خویش باشد و از آن نگریزد. (یسنا ۴۸، بند ۵)
    • آن‌چه انسان می‌کند، دیر یا زود به سوی خود او بازمی‌گردد. (یسنا ۵۱، بند ۱۳)
  • باید زندگی را بر پایه راستی و پاکی پیش ببریم
    • ای بزرگ مهر؛ به من راه راستی را بنمای، آن راهی که زندگی بر آن استوار می‌گردد. (یسنا ۲۸، بند ۲)
    • راستی با کسی هم‌راه می‌شود که راه و روش خود را پاک نگه دارد. (یسنا ۳۱، بند ۲)
    • خردمند، زندگیِ خویش را بر پایهٔ راستی برمی‌گزیند. (یسنا ۳۳، بند ۶)
    • آن‌کس که در سراسر زندگی راه راستی را نگه می‌دارد، به زندگیِ شایسته دست می‌یابد. (یسنا ۴۴، بند ۱۶)
    • زندگیِ ناپاک، هرچند پرهیاهو، از راستی بی‌بهره است. (یسنا ۴۶، بند ۱۵)
    • آن که راه رو راستی است، زندگی اش روشن می‌شود و تیرگی از او دور می‌گردد. (یسنا ۵۰، بند ۱)
  • باید برای بهتر شدن هستی، کنش‌گر باشیم .
    • ای اهورا مزدا؛ به من توان ببخش تا با کردار خویش جهان را به راه بهتر ببرم. (یسنا ۲۸، بند ۱)
    • آن‌گاه که مردمان راستی را برگزینند، جهان به سوی بهبود خواهد رفت. (یسنا ۳۰، بند ۹)
    • خردمند، با کردار خویش یاورِ راستی در جهان می‌شود. (یسنا ۳۱، بند ۲۲)
    • آن نیکی که به کردار درنیاید، جهان را دگرگون نمی‌کند. (یسنا ۳۴، بند ۱۵)
    • این زندگی، میدانِ گزینش و کنش است، نه جای درنگ و بی‌عملی. (یسنا ۴۳، بند ۳)
    • آن‌که می‌بیند و کاری نمی‌کند، به ماندگاری بدی یاری می‌رساند. (یسنا ۴۶، بند ۱۲)
    • آیندهٔ بهتر با کردارِ امروز ساخته می‌شود. (یسنا ۴۸، بند ۴)
  • نباید بدی را با بدی پاسخ دهیم.
    • ناراستی بدی می‌آفریند و راستی، زندگی را می‌پرورد؛ هر کس راهی را که برمی‌گزیند، همان را گسترش می‌دهد. (یسنا ۳۰، بند ۴)
    • از بدی، جز بدی برنمی‌خیزد؛ اما راستی، بدی را بی‌نیرو می‌کند. (یسنا ۳۱، بند ۱۵)
    • خردمند، در رویارویی با بدی، راه راستی را وا نمی‌نهد. (یسنا ۳۳، بند ۲)
    • آن‌که با بدی پاسخ می‌دهد، خود به یاری بدی می‌شتابد. (یسنا ۳۴، بند ۱۱)
    • راستی بی‌کین پیروز می‌شود، نه با خشونت و تلافی. (یسنا ۴۳، بند ۵)
    • راه رهایی از بدی، پایداری بر راستی است، نه همانندی با بدکاران. (یسنا ۴۷، بند ۶)
  • نباید از روی سستی یا راحت‌طلبی، از نیکی دست بکشیم.
    • آن نیکی که نیمه‌راه رها شود، به راستی نمی‌رسد و زندگی را استوار نمی‌کند. (یسنا ۲۸، بند ۷)
    • راه ناراستی آسان می‌نماید، اما راه راستی پایداری می‌طلبد. (یسنا ۳۰، بند ۷)
    • آن‌که از انجام نیکی بازمی‌ایستد، هرچند بدی نکند، به ناراستی نیرو می‌بخشد. (یسنا ۳۱، بند ۶)
    • نیکی، کنشی است که باید پیوسته انجام شود، نه گهگاه و به دلخواه. (یسنا ۳۳، بند ۴)
    • آن‌که توانِ نیکی دارد و به بهانهٔ خستگی دست روی دست می گزارد، راه راستی را وانهاده است. (یسنا ۴۶، بند ۶)
    • راستی با آنانی می‌ماند که در نیکی پایدارندو در دشواری عقب نمی‌نشینند. (یسنا ۴۸، بند ۶)
  • نباید به ویرانگری، هرچند کوچک، بی‌تفاوت باشیم.
    • ناراستی با گام‌های کوچک پیش می‌آید،
      آنگاه که انسان نخستین لغزش را نادیده می‌گیرد. (یسنا ۳۰، بند ۶)
    • آن‌که بدی را می‌بیند و خود را کنار می‌کشد،
      به ناراستی نیرو می‌بخشد. (یسنا ۳۱، بند ۶)
    • خردمند، آسیبِ خٌرد را نیز ناچیز نمی‌شمارد. (یسنا ۳۳، بند ۴)
    • آن‌چه اندک‌اندک ویران می‌کند، اگر بازداشته نشود، بنیان زندگی را فرو می‌ریزد. (یسنا ۳۴، بند ۱۰)
    • زندگی با پاسداریِ پیوسته پایدار می‌ماند، نه با چشم‌پوشیِ آسان‌گیرانه. (یسنا ۴۳، بند ۵)
    • آن‌که ویرانگری را کوچک می‌شمارد، راه را برای تباهی بزرگ‌تر می‌گشاید. (یسنا ۴۶، بند ۶)