جشنها و آیین های بهدینی
در دین بهی، شادی نهتنها رواست، بلکه پاک و ارجمند بهشمار میآید. جشن، موسیقی، سرود، رقص، همنشینی و شادمانی، همگی راههایی هستند برای نزدیک شدن به راستی و فروغ.
ای اهورامزدا،
آن شادی و خرسندی را به ما ببخش
که از راستی و منش نیک میروید.
تا باشد که با دلی شاد
و اندیشهای روشن
تو را بستاییم و سرود بخوانیم.
و نیک آگاهیم که آنجا که کشتزار سرسبز است
و خانه سرشار از جنبوجوش زندگی،
اهریمن بیش از هر جای دیگر اندوهگین میشود.
مهرِ فروزان
به خانه مردمان شادی میآورد،
نیرو میبخشد
و دلها را به جشن و پیوند فرامیخواند.
گهنبارهای پنجگانه
- جشن آغاز سال و نوروز (در ستایش زایش و شکوفایی) – یکم تا سیزدهم فروردین ماه
- جشن تیرگان (در ستایش آب و پاکی) – سیزدهم تیر ماه
- جشن مهرگان (در سپاس از زمین و دوستی) – دهم تا شانزدهم مهر ماه
- جشن یلدا (در ستایش خورشید و امید) –سی ام آذرماه
- جشن سده (در ستایش هستی و گذر از دشواریها) –دهم بهمن ماه
هر روز، زمانی تازه برای ساختن زندگی است؛ با اینهمه، نیکوست که بهدینان در این روزهای ویژه، بهگونهای آگاهانه گرد هم آیند و روزها و شبها را به جشن، دیدار، شادی و سپاسگزاری بگذرانند. این گردهمآییها دلها را گرمتر میکند، امید را میافزاید و نیروی نیرنگ و فریب را پس میزند.
همچنین شایسته است که بهدینان، بهگونه هفتگی یا ماهانه، در روزهایی که بر پایه گاهشمارهای بومی آسانتر است، در آتشکدههای ورهرام گرد هم آیند و زمانی را به همنشینی، شادی و باهمبودن بگذرانند.