۱

اکنون می‌دانم
که جهان،
نه به انتظارِ معجزه،
بلکه به دستِ انسان
دگرگون می‌شود.
 و راهِ بهبود
از اندیشه آغاز می‌گردد.

 

۲

آن‌کس که راستی را
در دلِ زندگی می‌نشاند،
آینده را
از پیش
روشن می‌کند؛
نه با وعده،
بلکه با کردار.

 

۳

فرجامِ راه،
پایانی بسته نیست؛
گشایشی است
برای آنان
که در نیکی
پایدار مانده‌اند.
آن‌چه ساخته‌اند،
با خود می‌برند.

 

۴

بدی،
نه سرنوشتِ ناگزیر است
و نه تقدیرِ نوشته‌شده؛
بل از آن‌جا می‌روید
که انسان
از خرد
دست می‌کشد.

 

۵

اما آن‌جا که
اندیشهٔ نیک
به گفتارِ راست
و کردارِ نیک
می‌پیوندد،
جهان
به سوی سامان
می پوید.

 

۶

این سامان،
پاداشِ بیرونی نیست؛
خود
چهرهٔ دیگرِ زندگیِ درست است.
آرامش،
نامِ دیگرِ
هماهنگی است.

 

۷

آینده
به کسانی تعلق دارد
که مسئولیتِ اکنون را
می‌پذیرند؛
نه به آنان
که چشم به گریز
یا بهانه دارند.

 

۸

پس هر گامِ درست،
هر سخنِ راست،
و هر کنشِ نیک،
بخشی از جهان را
بهبود می‌بخشد؛
و هیچ نیکی
گم نمی‌شود.

 

۹

آن‌کس که با راستی زیست،
از پایان نمی‌هراسد؛
زیرا چیزی ندارد
که فرو بریزد.
آن‌چه هماهنگ ساخته،
هماهنگ می‌ماند.

۱۰

این است چشم‌اندازِ من:
جهانی
که با خرد
سامان می‌یابد؛
و انسانی
که خود را
از مسئولیتِ آن
جدا نمی‌داند.

 

۱۱

پس راه هنوز باز است،
و کار
ناتمام.
هر روز،
فرصتی نوست
برای افزودنِ نیکی
به هستی.