پندار؛ گفتار و کردار نیک (همبستگی و یکپارچکی اخلاقی)
در آیین بهی، درستزیستی زمانی ارزش دارد که اندیشه، سخن و رفتار، یک معنا و یک راه را نشان دهند؛ هر ناهماهنگی میان این سه، نشان کژی و آشوب است. پس پندار نیک به گفتار نیک و کردار نیک می رسد.
آنکس که با اندیشهٔ نیک بیندیشد، گفتارش به راستی گراید و کردارش جهان را استوار کند.
راست آن است که از خِرَد برخیزد و در سخن و رفتار یکسان پدیدار شود.
و دروج آنجاست که انسان چیزی را به زبان آورد و به گونهای دیگر رفتار کند.
پس آنکس که با اَشا زندگی کند، گفتار و کردارش از یک ریشه خواهد بود
نه نیایش، نه ستایش، هیچکدام پذیرفته نیست اگر با راستی در کردار همراه نباشد.
و خردمند آن است که اندیشه، سخن و رفتارش راهی یگانه را دنبال کند.